Posted by: javaboom on: August 3, 2009
ในสัปดาห์ที่ผ่านมาผมมีโอกาสได้ถอยโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่มาึ เรื่องดำเนินมาจากตอนเดิมที่มีคนหาว่าผมอายุต่ำกว่า 21 ในครั้งนั้นทำให้ผมเกือบซื้อ HTC Touch Pro 2 ไปแล้ว แต่ทว่าท้ายที่สุดผมก็ไม่ได้ถอย Pro 2 น่ะ หากแต่เป็น NOKIA N97 ตามภาพด้านบนนี่เอง
ผมคงไม่แนะนำคุณสมบัติของ N97 นะครับ เพราะมีเว็บไซต์หลายแห่งได้แนะนำไปแล้ว มีเว็บหลายทีเดียวที่เปรียบเทียบมวยระหว่าง Pro 2 กับ N97 ผมเองก็มีโอกาสได้ดูฝีมือทั้งสองฝ่ายมาระยะหนึ่ง ท้ายที่สุดก็เทใจไปให้ N97 ไม่ขอลงรายละเอียดว่าอะไรคือเหตุผลทั้งหมดที่ซื้อ แต่เหตุผลหนึ่งคือเรื่องราคา และผมได้ voucher ส่วนลดมาด้วย จึงทำให้ N97 ตัวนี้ราคาลงไปอีกเยอะ แุถมยังมี Comes with Music ติดมากับเครื่อง ทำให้ผมสามารถดาวน์โหลดเพลงลิขสิทธิ์ได้ยาวนานถึง 1 ปีเลย
Posted by: javaboom on: February 14, 2009
เพลง รักเธอทั้งหมดของหัวใจ – โจ้ วง Pause
ในวันแห่งความรัก วันวาเลนไทน์ 14 กุมภาพันธ์ ขอให้ทุกท่านมีความสุขกับคนที่ท่านรักอย่างถ้วนหน้า คนรักมีอยู่รอบข้างเราเลยครับ จงเผื่อแผ่ให้ความรักกับคนรอบข้าง และแผ่ความรักและเมตตาให้กับสิ่งมีชีวิตทั้งมวลด้วยนะครับ และในขณะที่เราทุ่มเทความรักอย่างตั้งอกตั้งใจและด้วยความจริงใจให้ใครคนใดคนหนึ่ง อย่าลืมคิดถึงบุพการีที่ได้เลี้ยงดูเรามาจนเติบใหญ่ เมื่อเราได้ร่างกาย ได้ความรักอันยิ่งใหญ่จากท่านมาแล้ว ก็อย่าลืมสละเวลามอบความรัก ความเอาใจใส่ ดูแลท่าน ปรนนิบัติ พูดดีๆกับท่านด้วยนะครับ
เป็นสัจธรรม สังขารมนุษย์ต้องดับสิ้นและเสื่อมสลาย เป็นความเที่ยงแท้ที่มนุษย์หลีกหนีไม่พ้น สำหรับผม คุณแม่ของผมท่านก็ได้จากไปแล้ว ผมก็ยังรักท่านเสมอครับ เพื่อเป็นการรำลึกถึงคุณแม่ของผม ผมขอนำข้อความที่ผมได้เขียนถึงคุณแม่ของผมไว้ในหนังสือที่แจกในงานพระราชทานเพลิงศพของคุณแม่มาบันทึกไว้ในที่นี้ครับ
Posted by: javaboom on: December 24, 2008
วันนี้ผมกลับเมืองไทยแล้วนะ ใครคิดถึงผมก็มารอรับที่สนามบินได้ครับ (ว่าไปโน้น) ผมบินถึงกรุงเทพก็ประมาณ 5 ทุ่มครึ่ง และผมจะอยู่กรุงเทพจนถึงวันเสาร์เช้า จากนั้นผมจะเดินทางกลับบ้านเกิดที่เมืองอุบล เพื่อร่วมงานแต่งงานของพี่สาวแท้ๆของผมซึ่งจะจัดในวันอาทิตย์ ก็ถือโอกาสเชิญคุณแม่มาร่วมงานแต่งด้วยครับ ผมคิดถึงคุณแม่มากๆเลย ไปครั้งนี้ผมมีเรื่องจะคุยกับแม่ผมเยอะเลยครับ เสียดายที่ผมกลับได้ไม่นาน เพราะวันจันทร์หน้าผมก็ตีตั๋วกลับสิงคโปร์แล้ว
ต่อไปผมคงกลับไทยได้ไม่นานน่ะครับ เพราะมีภาระกิจที่สิงคโปร์ นั่นคือ งานวิจัยที่กำลังดุเดือด ถ้าผมทำช้าไป มันอาจจะทำให้งานของผมไปซ้ำกับของคนอื่นได้ ดังนั้น ต้องรีบทำ รีบตีพิมพ์ผลงานก่อนที่คนอื่นจะตัดหน้าครับ ช่วงสองเดือนนี้ ถ้าหากเห็นผมอัพเดทข่าวคราวน้อยไป หรือมีแต่เรื่องไร้สาระ ก็ไม่ต้องแปลกใจครับ ผมกำลังหมกมุ่นกับเรื่องคลาวด์ๆอยู่
Posted by: javaboom on: December 5, 2008
ผมไม่ได้กลับเมืองไทยในวันที่ 5 ธันวาคมนี้ แต่ผมอยากไปกราบคุณพ่อผมมากๆ จริงๆผมต้องเรียกพ่อของผมว่า หลวงพ่อ เพราะตอนนี้ท่านเป็นพระ ท่านบวชให้กับคุณแม่ของผมที่เพิ่งจากไป และก็บวชให้กับคุณปู่คุณย่าซึ่งยังมีชีวิตอยู่
หลวงพ่อเป็นบิดาที่ผมเคารพรักเป็นอย่างยิ่ง ท่านเป็นนายแพทย์ ด้วยอาชีพของท่าน ท่านก็ทำหน้าที่ได้สมที่ท่านได้ขึ้นชื่อว่าเป็นหมอดีเด่น ท่านช่วยให้ผู้ป่วยของท่านอีกหลายชีวิตหายป่วยจากโรคภัยไข้เจ็บ …. ท่านเป็นทั้งผู้นำ ซึ่งท่านก็บริหารโรงพยาบาลจนได้เป็นโรงพยาบาลที่ขึ้นชื่อ และให้บริการแก่ประชาชนได้อย่างมีประสิทธิภาพ …. ท่านเป็นคุณครู ด้วยความรักในการสอน ซึ่งท่านก็สอนหลายต่อหลายท่านให้ได้ดิบได้ดี และท่านก็สอนผมทั้งตำราเรียนตำราชีวิต …. และที่สำคัญ ท่านเป็นคุณพ่อของผม ท่านให้อะไรหลายอย่างกับผม มากมายกว่าที่ผมจะตอบแทนท่านได้หมดในชาตินี้ ผมขอตั้งจิตภาวนาให้หลวงพ่อมีสุขภาพแข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรแก่ลูกหลานตราบนานเท่านาน …
หลวงพ่อมีกำหนดสึกในวันพรุ่งนี้ครับ พรุ่งนี้ผมจะโทรไปหาท่าน
ด้วยความเคารพรัก
บูม
Posted by: javaboom on: October 17, 2008
ทุกครั้งที่ผมเจอคุณแม่ สายตาที่ท่านมองมาที่ผมนั้น ช่างดูอบอุ่นและเต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย แม้ว่ากายของท่านเองอ่อนแอลงไปทุกทีทุกที แต่ความรักของท่านที่มีต่อผมนั้นไม่เคยลดลงไปเลย จนในวันที่ท่านสิ้นลมหายใจ ความรักและความห่วงใยของท่านนั้นหาได้ดับไปพร้อมกับชีพของท่านไม่ ผมยังรับรู้ถึงความรักที่ยิ่งใหญ่นั้นอยู่เสมอ เหมือนว่าท่านยังไม่ได้จากไปไหนเลย เหมือนว่าท่านอยู่ใกล้ๆผม คอยห่วงใยและให้กำลังใจผมอยู่เสมอ และนี่ก็คือรักที่ยิ่งใหญ่ของแม่ เป็นความรักที่ไม่มีวันตาย
เคยมีคนพูดว่า “ความรักไม่มีวันตาย” ก่อนนั้น ผมเคยคิดเอาเองว่าเป็นเพียงคำพูดที่ฟังดูไพเราะ เหมาะสำหรับเขียนลงในจดหมายรัก ร้อยแก้ว และบทเพลงรัก แต่ในที่สุด ผมเองก็เข้าใจความหมาย และผมเชื่อว่ามีบุคคลเพียงไม่กี่บุคคลในชีวิตของคนคนหนึ่งเท่านั้น ที่สามารถมอบความรักที่ไม่มีวันตายได้ และหนึ่งในนั้นก็คือ “คุณแม่” ของเรานี่เองครับ
รักคุณแม่เสมอ …
Posted by: javaboom on: August 12, 2008
ถ่ายภาพคู่กับคุณแม่ที่เมืองเจนัว ประเทศอิตาลี
เนื่องในวันที่ 12 สิงหาคมนี้ เป็นวันแม่แห่งชาติ บูมขออวยพรให้คุณแม่มีสุขภาพกายที่แข็งแรงและกำลังใจที่เข้มแข็ง ขอให้พระคุ้มครองคุณแม่และนำพาความสุขมาให้แม่ ให้แม่ได้เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้กับลูกหลานต่อไป แม้ว่าบูมไม่ได้บอกรักแม่ทุกวัน บูมอยากให้แม่ทราบไว้อย่างว่าบูมรักแม่และเป็นห่วงแม่ทุกวันนะครับ … ไม่มีพระคุณอันใดยิ่งใหญ่ไปกว่าพระคุณของแม่แล้วครับ ส่วนบูมเองขออวยพรให้กับตัวเองในวันแม่นี้ว่า “ขอให้บูมได้เกิดเป็นลูกของแม่ทุกชาติไปด้วยเถิด”…รักแม่
Posted by: javaboom on: August 5, 2008
ช่วงต้นเดือนสิงหาคมนี้ภรรยาของผมมาหาถึงสิงคโปร์ จริงๆภรรยามาได้ตั้งแต่วันที่ 31 กรกฎาคมแล้วครับ และก็เพิ่งกลับตอนบ่าย 3 ของวันที่ 5 สิงหาคมนี้ ผมก็โดดงานการพาภรรยาผมไปเที่ยวไปชอปปิ้งตามร้านค้าหลายแห่งในสิงคโปร์ ส่วนใหญ่ก็ไปเดินดูของเล่นและเสื้อผ้าเด็กให้กับลูกสาว จากนั้นก็ฉลองวันหมั้นในวันที่ 3 สิงหาคมที่ย่าน Clarke Quay เริ่มต้นทานพิซซ่ากับพาสต้าสไตล์ญี่ปุ่นที่ร้าน Pasta De Waraku และก็ต่อที่โรงเบียร์ Brewerkz (เสียดายที่ผมไม่ได้เก็บภาพบรรยากาศ เพราะมัวแต่ห่วงกิน ) ขอบคุณน้องตู้และน้องยุ่นที่ร่วมฉลองครบรอบงานหมั้นของผมในครั้งนี้ด้วย ที่ Brewerkz มีเพียงผมและน้องยุ่นเท่านั้นที่ทานเบียร์ รวมแล้ว 3 เหยือกแล้วจึงกลับบ้านมาทานเบียร์สิงห์ต่ออีก 2 กระป๋องเป็นการถอน จากนั้น ในวันนี้คือวันที่ 5 สิงหาคม คุณพ่อและคุณแม่ของผมก็โทรมาHappy Birthdayแต่เช้าตรู่ ประมาณเวลา 7.30 โมงของไทย รู้สึกซาบซึ้งที่พ่อกับแม่ยังคงส่งกำลังใจให้ในวันคล้ายวันเกิดเสมอไม่มีวันลืม ส่วนคุณภรรยาก็ตื่นนอนมาร้องเพลง Happy Birthday ให้อีกคน จนกระทั่งถึงเที่ยง แม่ยายก็โทรมาสุขสันต์วันเกิดให้อีกคน จากนั้นผมก็ออกมาส่งภรรยาที่สนามบิน และก็ได้ร้องเพลง Leaving on a Jet Plane ในเวลาบ่ายสอง(สิงคโปร์) ก่อนที่ภรรยาจะออกเดินทางในเวลา [...]
Posted by: javaboom on: June 12, 2008
หลังจากลุ้นมานานว่าลูกจะเดินครั้งแรกได้เมื่อไหร่ ก็ขอบันทึกความทรงจำในวันที่ 12 มิถุนายน พ.ศ.2551 ไว้ว่าลูกสาวของผมหรือแวร์ซายส์เดินได้ด้วยตนเองเป็นครั้งแรก … ก็เป็นความดีใจของคนเป็นพ่อนะ จริงๆลูกของผมพยายามจะเดินมาตั้งนานแล้ว แต่เพิ่งเดินได้แบบไม่ต้องมีใครจับก็วันนี้นี่แหละ ก็คือตอนอายุได้ 13 เดือนหมาดๆ เห็นแฟนผมบอกว่าครั้งแรกที่ลูกเดินนั้น อยู่ดีๆลูกก็ยืนขึ้นมาและเดินไปประมาณ 10 ก้าวก่อนจะนั่งลง และวันนี้ลูกก็เลยสนุกกับการเดินไปมาทั้งวันเลย
น้องแวร์ซายส์เริ่มยืนเองครั้งแรกโดยไม่ต้องจับอะไรและไม่มีใครช่วยจับเมื่อวันที่ 17 มีนาคม หรือตอน 10 เดือน หากเรื่องพูดจา ก็เรียก “ปาป๊า” ได้นานแล้ว ประมาณตอน 4 – 5 เดือน ซึ่งมีคนเล่าความเชื่อโบราณให้ผมฟังว่าถ้าเด็กพูดได้เร็วจะเดินได้ช้า มันก็เลยทำให้ผมหวั่นๆ เพราะเด็กบางคน 8 เดือนก็ยืนและ 9 เดือนก็เดินได้แล้ว มีบางคนบอกว่าเด็กสมัยใหม่อายุ 7-8 เดือนเดินได้แล้วยังมีเลย แต่สำหรับผมไม่ได้คาดหวังว่าลูกผมจะต้องเหนือกว่าหรือทำได้ตามเกณฑ์หรอกครับ ผมหวังแค่เขาเป็นเด็กที่มีร่างกายแข็งแรง มีอวัยวะครบและปกติทุกส่วน อารมณ์แจ่มใจ และมีจิตใจดีงามก็พอแล้วครับ
Posted by: javaboom on: June 9, 2008
This blog may be idled on this week because I must read books and papers. After watching two series “Lost Season 4″ and “Heroes Season 2″, I didn’t read books&papers in the evening. When doing research, we need to focus on it every minute. BTW before leaving for a while, I present the music video “Home” performed by Michael Buble. I [...]
Posted by: javaboom on: May 21, 2008
มีคำอยู่หนึ่งคำ ที่ผมเพียงนึกถึงโดยไม่ต้องออกเสียงก็ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นในใจ คำคำนี้ก็คือคำว่า “แม่” ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมคำนี้จึงมีอิทธิพลต่อจิตใจของผมมากถึงเพียงนี้ ผมเคยคิดเล่นๆว่าคนแต่ละคนใช้คำเรียกแม่ไม่เหมือนกัน แต่โดยส่วนใหญ่คำคำนี้ประกอบด้วย ม.ม้า อย่างภรรยาผมซึ่งมีเชื้อสายจีนจะเรียกแม่ของเธอว่า “ม้า” บ้างก็เรียก “อาม้า” บางคนก็เรียกว่า “มา” และบางคนก็เรียกว่า “มอม” ไม่ว่าจะเรียกบุคคลท่านนี้ว่าอย่างไร คำที่ใช้เรียกหาได้มีความสำคัญไม่ ความสำคัญและความยิ่งใหญ่จริงๆอยู่ที่ความเป็นบุพการีที่อุ้มท้อง เลี้ยงดู อบรมสั่งสอนเราจนเติบใหญ่ และนี่คงเป็นที่มาของอิทธิพลของคำว่า ”แม่” นั่นเอง วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของแม่ของผมเองครับ ในโอกาสนี้ ผมขออวยพรให้แม่มีสุขภาพแข็งแรงนะครับ ขอให้แม่มีพลังทั้งกายและใจ คุณแม่เป็นคนที่อยู่ในศีลธรรมมาเสมอ พระท่านก็ได้คุ้มครองแม่ให้พ้นจากอันตรายใดๆไว้แล้ว ผมรักและเป็นห่วงแม่ครับ จริงอย่างในเพลงค่าน้ำนม “หยดหนึ่งน้ำนมกิน ทดแทนไม่สิ้นพระคุณแม่เอย”
Posted by: javaboom on: May 20, 2008
จริงๆว่าจะโพสต์เรื่องนี้ในวันที่ 8 พ.ค. 2551 ที่ผ่านมา เพราะเป็นวันที่ลูกสาวของผมอายุครบ 1 ขวบ มาลองคิดไปคิดมา ลูกสาวผมอายุครบ 12 เดือนก็จริง แต่จะว่าไปแล้ว ลูกเกิดมาแล้วเกือบจะ 2 ปี ก็คือรวมเวลาตอนที่ภรรยาได้อุ้มท้องมา 9 เดือนด้วยนั่นเองครับ พอผมมารำลึกถึงวันที่ภรรยาอุ้มท้อง ก็ทำให้สงสาร คิดถึงและรักภรรยาและแม่ของผมมากยิ่งขึ้นไปด้วย เพราะทั้งแม่และภรรยาต้องเสียสละในการตั้งครรภ์เกือบ 10 เดือนเลยแหละ ทั้งเดินลุกนั่งลำบาก จริงๆต้องบอกว่าทำอะไรก็ลำบากไปหมด พอคิดถึงแม่แล้วก็อยากบอกว่าพรุ่งนี้ (21 พ.ค.) ก็เป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณแม่ของผมด้วย ผมก็ขอ Happy Birthday คุณแม่ผมล่วงหน้า 1 วันในที่นี้ด้วยแล้วกันครับ ขอให้แม่มีความสุข โดยเฉพาะมีความสุขทั้งสุขภาพกายและใจนะครับ และผมจะ Happy Birthday ไปหาแม่โดยตรงอีกครั้งในวันพรุ่งนี้ ดีจัง ลูกกับย่าของลูกเกิดเดือนเดียวกัน อย่างนี้ต้องฉลอง
โอเคครับ กลับมาที่เรื่องของลูกสาวของผมอีกครั้ง ลืมแนะนำไปเลยครับว่าลูกของผมมีชื่อว่า “แวร์ซายส์” ผมเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้เธอเอง หลายคนอาจจะคิดว่าทำไมถึงกล้าเอาชื่อนี้มาตั้ง ไม่เห็นใจอนาคตลูกบ้างเหรอ คือถ้าลูกโตมาหน้าตาไทยๆแต่ชื่อฝรั่ง เพื่อนก็คงล้อแน่ และบางคนก็ว่าหากลูกโตขึ้นเพื่อนๆคงจะเรียกชื่อสั้นๆว่า “ซายส์” หรือ “ทราย” … [...]