เครียดและเริ่มโรคจิต(อ่อนๆ?)

ช่วงนี้ผมเริ่มมีความเครียดจนเข้าขั้นโรคจิตแล้วสิ ไม่ทราบว่าเป็นโรคจิตอ่อนๆหรือเต็มขั้นก็ไม่ทราบ จริงๆก็ไม่ทราบว่าจะเครียดทำเบื๊อกอะไรนะครับ จริงๆเจอเรื่องให้เครียดมากมาย แต่ดันมาเครียดเอาง่ายๆ เรื่องเครียดก็มี 3 เรื่องด้วยกัน

  1. เรื่องสอบ PhD Qualify – คือ ผมส่งรูปเล่มเพื่อขอสอบ PhD Qualify ไปเมื่อปลายเดือนกรกฎาคมที่ผ่านมา ถ้าผมสอบผ่านก็จะได้เป็น PhD candidate แบบสมบูรณ์  แต่ส่งงานผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ผมยังไม่ทราบเลยว่าจะได้สอบวันไหน จริงๆมันไม่น่าจะเครียดอะไรเลยนะ สอบเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้น ยังไงก็ได้สอบอยู่ดี อืม … ทำไมต้องเครียดด้วยหว่า ตอนแรก คิดว่าเครียดเพราะว่า ถ้าผมได้ candidate มาแล้ว ผมจะได้เงินเดือนจากมหาลัยเพิ่มอีก 500 เหรียญ ซึ่งมันก็ไม่น้อยทีเดียว คิดเป็นเงินไทยก็หมื่นกว่าบาท แต่ถ้ามหาลัยเขาไม่ยอมปล่อยให้ผมสอบ ผมก็ไม่ได้เงินเพิ่มซะที … แต่ผมก็เข้าใจน่ะครับว่าช่วงนี้คนขอสอบกันเยอะ ดังนั้น มันเลยล่าช้ากันไปหมด อย่างไรก็ดี นี่คืออาการโรคจิตอ่อนๆแล้ว เพราะกุ้มในเรื่องไม่เป็นเรื่อง
  2. เรื่องงานวิจัย – ผมอยู่ในช่วงทำ numerical studies ของปัญหาหนึ่งโดยการทดสอบสูตรคณิตศาสตร์ optimization สูตรหนึ่งที่ผมสร้างขึ้นมา และการทดสอบนี้จำเป็นต้องใช้จำนวนตัวแปรขนาดใหญ่หลักแสน พร้อมจำนวนสมการ/อสมการเป็นหลักหมื่น มีอินพุตของ พารามิเตอร์อีกหลายร้อยชุด เรื่องมีอยู่ว่า ซอฟต์แวร์ผมที่มีอยู่ทั้ง MATLAB, Mathematica, และ Maple ยังไม่สามารถแก้ปัญหาได้ในเวลาที่พึงพอใจ   ส่วนของซอฟต์แวร์ทางด้าน optimization ที่ฟรีืและประมวลผลได้เร็วก็เป็น solver ที่ NEOS แต่รูปแบบภาษาการโปรแกรมมันก็ไม่เอื้ออำนวยในการแก้ปัญหาของผมเท่าไหร่ อีกทั้งบางวัน solver ที่ผมใช้ที่ NEOS ก็เดี้ยงบ้าง ทำให้ส่งงานเข้าไปไม่ได้ เฮ่อ … อันนี้เครียดจริงๆ เพราะกะว่าจะรีบปั่น journal ให้แล้วเสร็จก่อนสิ้นปีนี้ จะทันเปล่าเนี่ย
  3. โดนถ้ำมอง – อันนี้เพิ่งเจอมาเมื่อวานนี่เอง เรื่องมีอยู่ว่าผมกำลังเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนกางเกง และเป็นความบกพร่องผมเองแหละ ผมพักในห้องคนเดียว ก็ไม่ได้แคร์สายตาใคร เพราะคิดว่าไม่มีใครแอบมอง แต่ปรากฎว่า มีผู้ชายตรงข้ามห้องผมเขาแอบจ้องมองผม ต้องบอกได้เลยว่าเป็นการจงใจมอง เพราะเขามองมาจากหน้าต่างระบายอากาศจากห้องครัวของบ้านเขาและเขาต้องเหยียบเก้าอี้ขึ้นมามองลอดช่องหน้าต่างด้วยถึงจะเห็น และมันก็ดันมาตรงที่ห้องนอนผมพอดีเลย … ยุ่งเลยทีนี้ ก่อนหน้านี้ผมโป๊ไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง อยู่มาเป็นปีไม่เคยได้สังเกต มีอะไรมาดลใจให้ผมมองไปหน้าต่างบ้านเขาไม่ทราบ พอผมเห็นเขา เขาก็รีบหดหัวลง แล้วผ่านไปสักพักก็โผล่หัวมาจ้องใหม่ … เรื่องอายที่เขามองผมไม่เท่าไหร่ แต่ผมกลัวมันแอบถ่ายภาพขณะผมแก้ผ้า(อาจมีช่วงเผลอล่อนจ้อน)แล้วร่อนเมลไปทั่วน่ะสิ โิอ่ว … เครียด!!! เจอคนโรคจิตเข้าให้ เมื่อวาน ผมจิตป่วนเลย ออกมาดูเป็นพักๆ ก็พบว่ามันก็แอบดูผมเป็นพักๆเช่นกัน  โอย!… พารานอยด์ไปกันใหญ่ ผมตัดสินใจ เอาหนังสือพิมพ์มาแปะทับหน้าต่างเลย ห้องนอนผมเลยมืดสนิทเลยทีนี้

ถ้าผมจิตเสื่อมจนกระทั่งพารานอยด์แบบ John Forbes Nash นะ ผมก็อยากให้ผลงานผมออกมาดี ไม่ต้องได้โนเบลแบบท่านอาจารย์ Nash ก็ได้ ขอให้ผมจบเอกตามเวลาและได้ผลงานที่มีคุณภาพ ผมก็พอใจแล้วครับ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s